สมัครสมาชิกใหม
    ลืมรหัสผ่าน
    เข้าสู่ระบบอีเมล์

 
สถิติผู้เข้าชมตั้งแต่ 04/09/51
 
 

ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายเทศบาลตำบล
มีหน้าที่ต้องทำใน เขตเทศบาลตำบล ดังต่อไปนี้

 คำขวัญ 

 น้ำน้อยน่าอยู่ ภูเขากั้นกลาง ขนาบข้างสองถนน ผู้คนมีศักดิ์ศรี มากมีวัฒนธรรม   
    
 ประวัติความเป็นมา 
  
      ชุมชนน้ำน้อย เป็นชุมชนเก่าชุมชนหนึ่ง มีราษฎรเข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่แล้วในสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี เดิมชาวบ้านเรียกว่า “บ้านน้ำย้อย” เพราะตรงหลักกิโลเมตรที่ 19 มีภูเขา และต้นไม้ใหญ่มากมาย ภายในภูเขาแห่งนี้มีธารน้ำไหลตลอดทั้งปี ต่อมาทางราชการได้ชื่อใหม่ว่า “บ้านน้ำน้อย “ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบัน ปัจจุบันมีสถานภาพเป็นตำบล ๆ หนึ่งในจำนวน 12 ตำบลของอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ซึ่งเดิมก่อนที่จะมีการแบ่งเขต การปกครอง ตาม พรบ. ลักษณะการปกครองท้องถิ่น พ.ศ. 2457 ถ้ากล่าวถึงชุมชน น้ำน้อยในอดีตนั้นก็จะหมายรวมถึงพื้นที่ซึ่งติดเขตตำบลข้างเคียงกับตำบลน้ำน้อยในปัจจุบันด้วย เช่น หมู่ที่ 1 บ้านหัวนอนถนน หมู่ที่ 2 บ้านหลักสิบเก้า และบ้านทุ่งใหญ่ บางส่วนในตำบลทุ่งใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ พื้นที่ หมู่ที่ 1 บ้านแม่เตย ตำบลท่าข้าม อำเภอหาดใหญ่ และ หมู่ที่ 3 บ้านควนหิน ตำบลพะวง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา

     วิถีชีวิต ของชาวชุมชนน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ตั้งแต่กรุงรัตนโกสินทร์ จนถึงสร้างทางรถไฟสายหาดใหญ่ – สงขลา (พ.ศ. 2325 – 2456)

     ชุมชนน้ำน้อย นั้นอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมากในอดีต ชาวบ้านมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน อาศัยอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ ประกอบด้วยปู่ยาตายาย พ่อแม่ ลูก หลาน ผู้สูงอายุมีหน้าที่เลี้ยงดูบุตรหลานจึงมักร่วมกลุ่มกันให้ปู่ยาตายายเล่านิทานให้ฟังเสมอ และนิทานซึ่งเล่าสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนในชุมชนน้ำน้อยเรื่องหนึ่ง ก็คือ ตำนานเรื่อง “นางผมหอม” แห่งเขาบันไดนาง สาระของนิทานกล่าวถึงประวัติการตั้งถิ่นฐานะของชุมชน บอกให้ทราบว่าชุมชนน้ำน้อย ได้มีการตั้งถิ่นฐานเกิดขึ้นท่ามกลางชุมชมที่อยู่รอบ ๆ หลายชุมชนมานานแล้ว กระจายอยู่ตามพื้นที่ราบรอบ ๆ ภูเขา การเดินทางใช้ทางเรือมากกว่าบก มีทางรถไฟ เมื่อ พ.ศ. 2456 มีการศึกษาเฉพาะผู้ชาย ประชาชนนับถือตลาดพุทธทั้งหมด มีความเชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติสูงมีคนเชื้อสายจีนเข้ามาตั้งถิ่นฐาน ทำแร่เหล็ก และแร่ดีบุก

     วิธีชีวิตของชาวชุมชนน้ำน้อย หลังจากสร้างทางรถไฟสายสงขลา – หาดใหญ่ถึงประกาศใช้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (พ.ศ. 2456 – 2503)

     หลังจากที่มีการสร้างเส้นทางรถไฟ ทำให้การสัญจรระหว่างชุมชน และตัวเมืองสะดวกรวดเร็ว ชาวบ้านในชุมชนจึงมีโอกาสสัมพันธ์ กับคนต่างถิ่นมากขึ้น คนจีนที่เข้ามาสร้างการรถไฟได้มาตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่ในชุมชนน้ำน้อย ทางรถไฟสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2456 โดยมีพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าอยู่หัวทรงเสด็จมาตรวจเยี่ยมและทำพิธีเปิดสะพานโค้งรถไฟข้ามคลองน้ำน้อย มีสถานีจอด 2 สถานี คือ สถานีควนหิน และ สถานีน้ำน้อย จนกระทั้ง พ.ศ. 2470 มีการก่อสร้างถนนลาดยางสายกาญจนวนิช ลักษณะของบ้านเรือนที่สร้าง นำวัสดุจากธรรมชาติในท้องถิ่นมาสร้างที่อยู่อาศัย บ้านทำด้วยไม้โดยเสาตั้งบนฐานหิน มีความสูงจากพื้น 2 เมตร หลังคามุงด้วยใบตาล ใบเหรง ใบมะพร้าว ส่วนฝาทำด้วยกระดาษ หรือ จากสำหรับบ้านคนที่มีฐานะเริ่มหันมาสร้างบ้านสองชั้น รูปทรงครึ่งปูนครึ่งไม้ ก่อเสาและผนังด้วยอิฐและปูนซิเมนต์ ฝากและฝาจะปูและกั้นด้วยกระดานไม้อย่างดีหลังคามุงด้วยกระเบื้อง เนื่องจากในชุมชนน้ำน้อยมีโรงอิฐ โรงกระเบื้องหลายโรง อาชีพส่วนใหญ่ทำนาเลี้ยงสัตว์ ปลูกยางพารา อาชีพทำตาลโตนด ทำน้ำตาลเมา และหัตถกรรมตีเหล็ก ช่างตีเหล็กส่วนใหญ่เป็นคน หมู่ที่ 3 , 7 , 8 , 9 ซึ่งเป็นคนจีนเข้ามาทำแร่เหล็กได้ถ่ายทอดวิชาให้ อาชีพทำอิฐและกระเบื้องดินเผา ที่ตั้งของโรงอิฐริมคลองพะวง คลองท่านางหอม ริมทะเลสาบสงขลา สำหรับบริโภค ชาวบ้านบริโภคข้าวเจ้าและข้าวเหนียว ตามเทศกาลและประเพณี ใช้หนังวัว หนังควาย และเสื่อสานด้วยใบเตย สำหรับนวดข้าวจากเลียงข้าว และตากข้าว จากนั้นจึง นำมาสีด้วยครกสี ส่วนคนที่ไม่มีครกสีก็ตำด้วยครกตำข้าวผัดด้วยกระดังฝัดข้าวสานจากไม้ไผ่ สีสุก เป็นข้าวซ้อมมือไว้บริโภค

 


»ข้อมูลทั้งหมด 5 รายการ

 
 
  1/33 ถนนไทยรัฐพัฒนา หมู่ที่1 ตำบลน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา 90110
โทร: 0-7458-3030-1 แฟกซ์: 0-7458-3032-3 E-mail: info@namnoi.go.th
Copyright© 2009 namnoi.go.th. All rights reserved. Powered by CityVariety Corporation